Monthly Archives: Temmuz 2010

Gece

Gece olunca gücüm, enerjim, ayıklığım artıyor. Bir çok şeye karşı daha istekli ve verimli oluyorum. Konsantrasyonum artıyor, dinçleşiyorum. Hatırlayabildiklerimden “vay be ne güzel yapmışım” dediğim çok şeyi ya akşam ya da gece yaptım, en çok geceleri işe yarıyorum. Yalnız da değilim, pek çok arkadaşım da benim gibi geceleri daha çok işe yarıyorlar. (sınavı projesi, sözüm sana!)

Peki neden?

Kürenin bu bölgesine ayrılmış enerjiyi paylaşacak daha az insan ayık olduğundan mı? Havadaki yiyecek kokuları ve insan kaynaklı sesler azaldığından, konsantrasyonumu bozacak daha az eleman olduğundan mı?

Yoksa gece ardından gelen bir sabahı sağlama bağladığından, zamanımın dolduğunu (hem mikro, hem makro skalada) daha mı derinden kavrıyorum? Yaklaşmakta olan bir sınava çalışma verimliliğinin sınav zamanı yaklaştıkça arttığını kim inkâr edebilir.

Yoksa gece, sevmediğimiz gündüz işlerini yapmamız için peşimizden gelinemeyen bir yer olduğundan, daha özgür ve daha mı bize ait?

Ahmet Hamdi Tanpınar bile, (ki “ne içindeyim zamanın” isimli şiiri yazan kişidir) geceye hakkını vermiş:

“…
Ne varsa hepsini boyun, saç, meme,
Esirden dudaklar okşasın sevsin
Madem ki geceden daha güzelsin!
…”