Geçen hafta İzmir Ekonomi Üniversitesi’nde Akbank Caz Festivali kapsamında Selen Gülün Trio’nun bir konseri vardı. Doğrusunu söylemek gerekirse birkaç şarkı dışında pek keyif almadım. Ama dikkatimi çeken bir olay oldu, anlatmak isterim.
Üçüncü parçanın sonunda Selen hanım mikrofondan seslenerek havlu ve peçete istedi. Organizasyonu yapan görevlilerden kimse orada değildi. Yani konserin o salonda gerçekleşiyor olmasından sorumlu kimse, konseri dinlemeye tenezzül etmemişti. Ben bunu farketmedim, biri duymuştur getirir diye izlemeye devam ettim. Hemen yanımda Türkay (Palancı) oturuyordu, durumu o farketti ve yakınlarda oturan Tijan hanıma (Ayas) bir bakış attı. O anda okulun bu iki müdürü (Yönetim Bilgi Sistemleri, Bilgi İşlem) salonda bu isteği farkeden hiçbir görevli olmadığını farkettiler ve hemen senkroniza oldular. Türkay koşup dışarıdaki görevlilere haber verdi.
Burada benim dikkatimi çeken iki nokta var. Birincisi, bu güzel insanların (1) konser veren sanatçının rahatını (2) İEÜ’nün kurumsal kimliğini düşünmüş olmaları. Acaba harekete geçmelerinin arkasındaki sebep bu muydu? İkinci seçenek de, bilgisayar sistemleriyle çok uzun zamandır haşır neşir olan bu iki insanın bir “iş talebi” geldiğinde hemen harekete geçmeyi refleks haline getirmiş olmaları. İkisinden biri, ya da ikisi birden devreye girmiş olabilir, ama teşekkürler onlara, günü kurtardılar. Çalıştığım kurumdaki güzel insanlardan gurur duyduğum sayılı anlardan biriydi.
Bir de, organizasyonla ilgilenen hanımefendilerden birine teşekkürümü iletmem de gerek, konserin başında Ayla’yla biz arka sıralarda oturmuşken gelip Görkem bey buyrun protokole dedi, bizi ön tarafa oturttu. Protokole yer ayrılmasından hiç haz etmem ama nimetlerinden faydalanmak da hoş oluyormuş.
çok içten bir yazı olmuş