Dusunuyorum, tanidigimiz insanlari nasil oluyor da ‘taniyoruz’? Biri hakkinda bildigim seyler, onunla tanistigim zaman icinde hem benim, hem de onun icinde oldugu hale gore sekilleniyor. Eger bana yardim ederek tanistiysak guclu, pesinden kostuysam degerli, agliyorduysa zayif…
Erkek olmanin ne demek oldugunu ogrendigim babam, ilkokulda sira arkadasinin sucunu kallesce ogretmene ispiyonladiysa, bu benim babamdan birsey eksiltir mi? O cocukla benim babam arasinda ne fark vardir? O cocuk benim babam degilse, 60 yasina geldiginde hala benim babam midir?
Lisede sevip asik oldugum kizla bugun ilk defa tanismis olsam, yine de elma sekeri gibi mi kokardi bana? Belki yine o kadar asik olurdum, ama ayni kiza mi tutulmus olurdum? Onun bes yasina gidip sokakta oynarken yanindan gecsem, bana dil cikarsa, ‘aptal’ diye bagirsa, tukurse… o hala asik oldugum o kiz midir? Ayrilsak, barissak, uzulse, aglasa, uzulsem, aglasam, o asik oldugum kiz ayni kiz midir?
Bugunum, on yil oncem, on yil sonram, beni gercekten kimse taniyabilir mi? Kimseyi taniyabilir miyim?
1 cevap so far ↓
damla // 9 Mayıs, 2009 12:50 |
Beklediğimize değmiş
Görkemcim, acaba biz kendimizi gerçekten tanıyabiliyor muyuz? Ben değil liseye, bir yıl önceye baktığımda bile, bunu nasıl yapmışım diye bazen sorguluyorum kendimi…
Zaman geçiyor, insanlar değişiyor… Lisedeki Görkem, lisedeki o kızı sevdi. Sen değiştin, o değişti, koşullar değişti, beklentileriniz değişti, hayat değişti… Bu demek değil ki, şimdi olsa sevmezdin. İkiniz de birbirinize uyumlu bir şekilde değiştiyseniz, neden olmasın?
Ama tabi bir de madalyonun diğer yönü var. Bugün yanından geçen bir kız, beş yıl sonra sana elma şekeri gibi kokmaya başlayabilir, benden söylemesi